Fotoğraf bana sabrı öğretti.Işığın yönünü, gölgenin sabrını, beklemenin güzelliğini.Deklanşöre basmadan önceki o bir saniyelik nefes… işte orası hayatın kendisi.Ne önce ne sonra — tam orası. Bir kare çekmek bazen günler alıyor; doğru ışık, doğru his, doğru an.Ama sonra o karede bir şey oluyor — bir insanın yürüyüşü, bir bulutun formu, bir kedinin bakışı — ve sen anlıyorsun: sabır boşa gitmemiş.Fotoğraf, bana “kontrol etme” isteğini bırakmayı öğretti.Hayat da öyle değil mi za

Hız, çağımızın yeni ibadeti oldu.Ama ben artık hızdan değil, derinlikten medet umuyorum.Bir işin, bir ilişkinin, bir fikrin meyve vermesi için zaman gerek — bunu toprağa bakarak öğreniyor insan.Yavaş büyüyen şeylerin kökü derin olur; hızlı yükselenlerse ilk fırtınada devrilir. Köyde bir dut ağacı vardı; dedem her sabah selam verirdi ona.Yıllar sonra o ağacın hâlâ ayakta olduğunu görünce anladım: bazı şeyler sadece “sabredilerek” ayakta kalıyor.Modern dünyada sabır unutuldu; h

Bazı sabahlar şehir öyle bir susar ki, insan kendi iç sesini bile duyacak hale gelir.Kahve fincanından çıkan buharla birlikte düşüncelerim de kıvrılıp gider; kalabalığın ortasında bile yalnız kalabilmenin lüksü bu belki.Sessizlik, bana hep bir şey anlatmaya çalışır: “Her şeyi konuşarak değil, bazen durarak anlarsın.” Yıllar içinde öğrendim; insanın sessizlikle kurduğu ilişki, kendisiyle kurduğu en dürüst ilişkidir.Gürültü arasında sürekli bir şeyleri kanıtlamaya çalışıyoruz.A